Samen versus Ik

Bijna klaar met de opzet voor onze blog, nog één pagina rest ons te vullen, die over 'ons'. We hebben al zoveel werk geleverd samen de afgelopen dagen, dus dit laatste is appeltje eitje, toch? We bespreken tijdens  het diner de diverse ideeën, zijn het erover eens dat het niet te lang moet zijn en gaan vervolgens aan de slag. 

Afbeelding via Pinterest

Hij druk typend aan de ene kant van de tafel, ik aan de andere om vervolgens aan elkaar voor te lezen wat we hebben geschreven. Hij leest eerst zijn stuk voor waarin hij begint vanuit 'Ik'. Er ontstaat bij mij intern verwarring. Huh? "waarom kiezen bij een stukje over 'ons' te beginnen met 'ik'?" Niet dat ik deze verwarring mededeel, maar start gewoon met het vertellen van mijn stuk wat volledig vanuit 'ons' is geschreven. "Prima" zegt hij, en ik geef aan dat ik nog even iets moet toevoegen over het 'zakelijke deel'. Ik denk dat hij daarmee doorheeft dat ik daar dus graag zijn input bij wens. Maar er komt geen antwoord van zijn kant. Dus ik vraag, "wat ben je aan het doen?", waarop hij antwoord "dat stuk nu herschrijven voor mijn eigen site, hoezo, is dat niet ok!?" En ik klap dicht en denk..."prima! ik doe het wel alleen". 

Natuurlijk is het helemaal niet prima en de sfeer is om te snijden. Maar ik zit al helemaal in de voor mij bekende 'ik doe het wel alleen' modus in mijn eigen bubbel druk typend 'an die arbeit'. Want dat is wat ik gewend ben om te doen van jongs af aan, snel aan passen aan de situatie op van basis sterk zijn en zelfredzaamheid. Op z'n zachts gezegd, is mijn gevoel  voor onafhankelijkheid daardoor sterk ontwikkeld. Dus het 'samen' doen is voor mij op een hoop vlakken nog een onbekend en onwennig terrein. 

Maarja, hij is natuurlijk ook gekke Henkie niet, voelt uiteraard aan dat de situatie niet vredig, liefdevol en harmonieus is. En zijn bekende 'go to' van jongs af aan is om de vredesstichter te spelen. Want je moet er toch 'samen' doorheen, ook al zou dat betekenen dat je voorbij gaat aan je eigen grenzen. En dat stuk kent hij maar al te goed.

 

Dus we laten het even rusten, ieder in z'n eigen proces. Ik in mijn 'ik' stuk die heel voorzichtig het 'samen' deel opent en deze ervaring ziet als 'lik op stuk' en hij die in zijn 'samen' stuk zit die voorzichtig het 'ik' deel opent en eveneens door deze ervaring ziet als 'lik op stuk'. Totdat we er genoeg van hebben en delen wat dit allemaal met ons doet waardoor de verbinding weer stroomt. Morgen het 'ons' stuk schrijven is vroeg genoeg.