Mannen en de trigger "Ik doe het niet goed genoeg"
Gisteren merkte ik dat ik extra geraakt werd op oude stukken. Dat begon al in de nacht daarvoor middels een droom waarin mij werd gemeld dat er voor mij geen opdrachten waren bij een bestaande cliënt en er geen openheid werd gegeven over de reden waarom, het hele verhaal werd niet verteld. Daarop volgend in de middag kwam daar bovenop een 'in mijn beleving te 'kort' antwoord' van mijn ex partner op een bericht van mij. Dit alles tezamen was genoeg om een oude overtuiging te activeren: "Ik doe het niet goed genoeg!".
 |
| Afbeelding via Pinterest |
Een trigger gaat vaak niet over wat er in het hier en nu gebeurt. Het is
een oud pijnstuk dat opnieuw wordt aangeraakt, inclusief al die gevoelens die daarbij horen. Door mijn werk als trainer en coach, en doordat ik alles open deel met mijn lief, herken ik deze overtuiging bij mannen maar al te goed.
Door dit te herkennen komt dit stuk in het licht te staan en ja dat doet “Au”. Maar juist die “Au” verdient aandacht. Het niet wegdrukken of direct oplossen, maar toestaan van het voelen. Wanneer we stoppen met vechten tegen wat is en wat we voelen, we het toelaten, ontstaat ruimte voor acceptatie en laat het zich los.
Ook als je net als ik goed begrijpt hoe triggers werken, blijft het iedere keer opnieuw een bewust proces van herkennen en aangaan. Het is simpelweg elke dag “het werk doen”.
Binnen onze begeleiding gebruiken we o.a. de volgende kapstok:
Herkennen: wat gebeurt er en wat doet het met mij?
Erkennen: sta je toe wat je denkt, voelt en doet?
Accepteren: laat je de emoties hieromtrent toe en kan je zien dat het is “wat het is” zonder oordeel naar jezelf?
Integreren: kan je het oude patroon bedanken voor wat het je heeft gebracht en kiezen voor een andere 'respons'?.
Dit lijkt zo lezend een logisch en overzichtelijk stappenplan, echter het daadwerkelijk toepassen van die 'f..cking' acceptatie fase is voor mij geregeld nog een struikelblok "Welke fase ervaar jij als het meest uitdagend?".
Door dit te herkennen komt dit stuk in het licht te staan en ja dat doet “Au”. Maar juist die “Au” verdient aandacht. Het niet wegdrukken of direct oplossen, maar toestaan van het voelen. Wanneer we stoppen met vechten tegen wat is en wat we voelen, we het toelaten, ontstaat ruimte voor acceptatie en laat het zich los.
Ook als je net als ik goed begrijpt hoe triggers werken, blijft het iedere keer opnieuw een bewust proces van herkennen en aangaan. Het is simpelweg elke dag “het werk doen”.
Binnen onze begeleiding gebruiken we o.a. de volgende kapstok:
Herkennen: wat gebeurt er en wat doet het met mij?
Erkennen: sta je toe wat je denkt, voelt en doet?
Accepteren: laat je de emoties hieromtrent toe en kan je zien dat het is “wat het is” zonder oordeel naar jezelf?
Integreren: kan je het oude patroon bedanken voor wat het je heeft gebracht en kiezen voor een andere 'respons'?.
Dit lijkt zo lezend een logisch en overzichtelijk stappenplan, echter het daadwerkelijk toepassen van die 'f..cking' acceptatie fase is voor mij geregeld nog een struikelblok "Welke fase ervaar jij als het meest uitdagend?".